Umberto Eko (1932–2016), italijanski pisac, filozof i semiotičar, jedna od najuticajnijih intelektualnih figura Evrope druge polovine 20. veka. Rođen je u Aleksandriji u Pijemontu. Studi­rao je filozofiju na Univerzitetu u Torinu, gde je diplomirao radom o Tomi Akvinskom. Nakon studija radio je na italijanskoj državnoj televiziji RAI, a potom se posvetio akademskoj karijeri i postao profesor semiotike na Univerzitetu u Bolonji. Kasnije je predavao na Univerzitetu u Milanu, a bio je i gostujući profesor na Univerzitetima Jejl, Kolumbija i drugim. U naučnom radu bavio se teorijom znako­va, estetikom srednjeg veka, teorijom interpre­tacije i savremenom kulturom. Među njegovim najvažnijim teorijskim delima su knjige: Umet­nost i lepo u estetici srednjeg veka (1956), Otvore­no delo (1962), Lector in fabula (1979), Granice tumačenja (1995). Svetsku slavu stekao je romanom Ime ruže (1980), istorijsko-detektivskom pričom sme­štenom u srednjovekovni manastir, koji je postao međunarodni bestseler i kasnije ekra­nizovan. Objavio je i romane Fukoovo klatno (1988), Ostrvo dana pređašnjeg (1994), Baudo­lino (2000), Tajanstveni plamen kraljice Loane (2004), Praško groblje (2010) i Nulti broj (2015). Veoma su bila zapažena i njegova dela Isto­rija lepote (2004) i Istorija ružnoće (2008), a od 1985. do smrti redovno je objavljivao kolumne u najprestižnijim italijanskim i svetskim medi­jima.