Klaustrofobija je introspektivan roman koji ispituje granice lične slobode, psihičke izdržljivosti i pripadnosti u savremenom crnogorskom i postjugoslovenskom kontekstu.

Kroz funkcionalnu fragmentarnu strukturu, s narativnom i jezičkom preciznošću, akutna klaustrofobija prerasta u složenu metaforu egzistencijalne tjeskobe, nerazriješene traume i dubokog osjećaja zarobljenosti – gradeći sugestivnu paralelu između psihičkog sloma i kolektivnog zagušenja.

Prof. dr Jelena Knežević

U Savićevom romanu osećaj klaustrofobije jeste i stanje bića i gibanje duha, i ustrojstvo duše pojedinca i univerzalna zebnja pred budućnošću i poretkom čiji su temelji uzdrmani. Autor majstorski koristi prostor kao ogledalo unutrašnjeg stanja likova, stvarajući atmosferu koja je istovremeno intimna i univerzalna. Kao beskompromisan roman koji ne nudi laka rešenja, Klaustrofobija je priča o čoveku koji pokušava da „proguta neograđeni svijet” dok mu se sopstveni zidovi neumitno približavaju.

Žaneta Đukić Perišić