Studija slovenačkog teoretičara književnosti Marka Juvana Intertekstualnost na ovim prostorima predstavlja najiscrpniju analizu istorije i poetike fenomena koji je, zajedno sa Rolanom Bartom, imenovala Julija Kristeva kasnih šezdesetih godina XX veka. Ontološka polazišta ovog ključnog pojma su, između ostalih, Bahtinov dijalogizam, Deridina kritika zapadnog logocentrizma, dekonstrukcija Sosirovog modela znaka i strukture, estetika recepcije, kao i kultura sećanja. To otvara novo polje semiotičkog označavanja teksta, sugerišući relativan karakter značenja, identiteta, subjekta, teksta i socioistorijske realnosti. Kao izrazito transgresivan i ambivalentan pojam, opšta intertekstualnost je prihvaćena i u interdisciplinarnim istraživanjima društvenih nauka, vizuelnih umetnosti, medija i popularne kulture, dok se posebna intertekstualnost (citatnost) mahom ograničila na drugačiji pristup izučavanja književnih tekstova.

Sadržaj  >> PDF

Dugo je ekran-film bio jedinstven i neprikosnoven. Danas se on utapa u galaksiju beskrajnih razmera: nastupila je epoha globalnog ekrana, na svakom mestu i u svakom momentu. Nastanak civilizacije ekrana predstavlja veliku mutaciju čiji domet i smisao pokušavaju da otkriju Žil Lipovecki i Žan Seroa. Pokazujući kako duh filma, kroz novo doba velikog ekrana, hrani hipermodernu kulturu, oni preispituju važne teme: kulturnu regresiju, carstvo reklame, gubitak odnosa i intimnosti itd. Filmska umetnost, a za njom i televizija, laptop računari, internet, smartfon, radikalno su pomerili naš odnos spram stvarnosti i naš pogled na svet, stvarajući novi model čoveka: Homo ecranis.

Sadržaj  >> PDF

Mapa i globus nisu samo modeli opisivanja sveta nego, kao što reč „geografija” u suštini znači, načini pisanja sveta, aktivni činioci u njegovoj konstrukciji. Farineli analizira modele urbanizacije od antike do danas, razvoj koncepta pejzaža i nastanak teritorijalnih država, i stavlja ih u vezu sa ta dva pomenuta modela geografskog opisa. Iz toga proizlazi jedna opozicija između dva modela, dva načina posmatranja sveta i odnosa prema njemu – kartografskog i globalnog – koja traje tokom celog modernog doba i odlučujuće utiče i na današnju geografiju čoveka.

Sadržaj  >> PDF

Monografija Borisa Uspenskog Ego Loquens. Jezik i komunikacioni prostor posvećena je problemima jezičke komunikacije. Knjiga predstavlja lingvističko istraživanje, a takođe zadire u pitanja fenomenologije jezika. Pri tome, za razliku od istraživača koji pristupaju jeziku sa filosofskih pozicija, autor je nastojao da predstavi  filosofske probleme u lingvističkoj perspektivi. Osnovna pažnja posvećena je ulozi deikse i mehanizmima opažanja stvarnosti, vezanim za deiksu. Istovremeno, u knjizi se razmatraju i mehanizmi razumevanja teksta. Ovo je neobično zanimljiva knjiga za stručnjake-lingviste, ali i za širok krug čitalaca koje interesuje funkcionisanje jezika.

Sadržaj  >> PDF