Činjenice izložene u ovoj studiji predstavljaju svedočanstvo o jednom značajnom periodu u razvoju nastave francuskog kao stranog jezika, tako da, u prvom redu, ona predstavlja doprinos istorijskoj i savremenoj didaktici francuskog jezika u Srbiji.

U studiji Biljane Stikić Usvajanje stranog jezika u specifičnom kontekstu data je deskripcija i analiza forme, sadržaja i načina na koji su srbofone izbeglice,  odnosno, učenici, studenti i odrasli organizovano učili i usvajali francuski jezik tokom Prvog svetskog rata, pre svega, u Francuskoj i na drugim frankofonim područjima, a zatim u Grčkoj i u samoj Srbiji.

Knjiga Biljane Stikić zasnovana je na bogatoj istorijskoj građi i obiluje mnoštvom nepoznatih, a relevantnih momenata za istoriju francusko-srpskih veza i kulturnih odnosa. Stoga ona predstavlja nesumnjiv naučni doprinos ne samo u domenu srpske romanistike, već i u oblasti komparatistike, a naročito je interesantna sa gledišta savremene imagologije.

Sadržaj  >> PDF

Studija Svetozara Poštića o posebnom vidu dela jednog od najznačajnijih stvaralaca našeg vremena Mihaila Mihailoviča Bahtina predstavlja novinu na našem jeziku. U ovoj studiji autor je posvetio posebnu pažnju dijalogizmu ovog značajnog stvaraoca. U nekoliko poglavlja, od kratkih biografskih podataka o Mihailu Mihailoviču Bahtinu, do dijalogizma kao "projavi Svetog duha" Poštić je nastojao da delo dovede u vezu sa osnovama hrišćanske dogmatike. Impresionira dubinsko poznavanje literature sa hrišćanskim veroispovednim sadržajem. Uz to, pokazao je neobičan smisao za intelektualna razmišljanja. On je pošao od Bahtinove misli da "samo religija određuje ničim neograničenu slobodu misli" u osvetljavanju pogleda na svet ovog naučnika. Iz toga je proistekla ideja da je "Bog autor" i da je "čovek junak" njegovog dela. Posebno je zanimljivo shvatanje o perihorezi, prožimanju, božanskog i čovekovog načela, iz čega je proistekla svetost ljudskog tela i materije uopšte. Iz istog načela je proistekla misao da je reč otelovljenje misli, da je dijalogizam ovaploćenje Svetog duha. Poštić je nastojao da na ovim teorijskim osnovama sagleda Bahtinovu teoriju polifoničnosti koju je posebno razvijao u knjigama o Dostojevskom i Rableu.

Vitomir Vuletić

Sadržaj  >> PDF

Ovo monografsko delo predstavlja dosada najobuhvatniji pokušaj sagledavanja veze između prevodilačke i pesničke poetike Ivana V. Lalića. To potvrđuje da je autor kao prevodilac bio najpre čitač i tumač, a zatim i antologičar dela koje je prevodio, i u skladu sa tim, nekada i uz teškoće i prepreke, oblikovao svoju imanentnu poetiku, jer je upravo pesničko razumevanje originala uticalo na uvođenje različitih strategija prilikom pristupa stranome tekstu, preispitujući time i granice tuđeg i svog pevanja. Posebno treba istaći izuzetnu akribičnost Sonje Veselinović i njenu analitičku sposobnost uočavanja semantičkih nijansi kako između različitih prevoda pojedinih autora, tako i u samim Lalićevim pesmama, koje je gotovo nemoguće razumeti ukoliko se ne porede sa njegovim prevodima. Takođe, njegova osnovna (auto)poetička uverenja umnogome su određivala i pravac pristupa prevodima u pojedinim fazama, što Veselinovićeva izvanredno uspešno i ubedljivo demonstrira na brojnim primerima u ovoj studiji.

Iz recenzije Bojane Stojanović Pantović

Sadržaj  >> PDF

Sama autorka, u uvodnoj napomeni, osam studija koje sačinjavaju knjigu Mužastvene žene srpskog srednjeg veka označava kao nastavak istraživanja iz kojih je već nastala njena knjiga Knjigoljubive žene srpskog srednjeg veka (Akademska knjiga, Novi Sad, 2007). U studijama koje sačinjavaju njenu novu knjigu, Svetlana Tomin se ponovo bavi rodnom perspektivom srpske (pa i balkanske) srednjovekovne književnosti i kulture, što njena istraživanja, u celini uzev, čini originalnim doprinosom srpskoj medievalistici i privlačnim štivom za širok krug čitalaca.
Nova knjiga Svetlane Tomin, pritom, produbljuje i tematski razvija sagledavanje političke i kulturne uloge u istoriji zapamćenih žena – plemkinja, ktitorki, svetica, književnica i čitateljki. Istovremeno, u knjigu ulaze i značajna razmatranja toposa srpske srednjovekovne književnosti, poput onog kojim je, unekoliko ironično, naslovljena knjiga; analiza književnih likova koji osvetljavaju negativne i (znatno ređe) pozitivne stereotipe i predrasude o ženama i ženskoj prirodi i u kojima se često ogleda načelna mizoginija srednjovekovne kulture; te vrlo podsticajna razmatranja materika i zbornika čiji su naručioci žene.

(Iz recenzije Ljiljane Pešikan Ljuštanović)

Sadržaj  >> PDF